Volg ons: Facebook Twitter

    Verhalen van Ver: slotgedicht

    Afgelopen weekend, za 19 en zo 20 januari, vond het Dakota's Winternachten Verhalenfestival plaats. Prachtige verhalen, spoken word, muziek, film, lekker eten, voorlezen, kampvuur, talkshow, kinderlunch; een geweldig weekend om met trots op terug te kijken. 

    Op zondag 20 januari vond het programma Verhalen van Ver plaats. Op diverse plekken in het gebouw aandacht voor verhalen, beroemde schrijvers, muziek, dans en vertellers uit de wijk. Bij het onderdeel Verhalen van Ver: Nederlands-Indië was Wieteke van Dort te gast, die fantastische verhalen vertelde over haar familie toen deze hier vanuit Nederlands-Indië in Nederland kwam. Leny Loke, een verteller uit de buurt, droeg een prachtig verhaal voor over haar overgrootvader en de eeuwigheid die doorgegeven wordt in vorm van een stamboom. Jhilani Wijsman speelde een mooi lied en Francis Broekhuijsen verbond als presentator, zoals altijd, alles geweldig aan elkaar. Verhalen van Ver: Nederlands-Indië werd besloten met een samenvatting in dichtvorm, door Mark Kalsbeek ter plekke geschreven. 

    Na de Verhalen van Ver op locatie vond de apotheose, de grande finale plaats in de theaterzaal. 


    Slotgedicht / samenvatting in dichtvorm
    Verhalen van Ver: Nederlands-Indië 

    Mijn hart maakt sprongetjes van mooie klanken. Tonen sleutels die kamers openen. Ze krijgen het altijd voor elkaar. Anderen vaak niet.
    Hoe kort wordt het leven als muziek wegsterft in stilte? Of wennen je oren daar aan? Net als in het donker, als je na een tijdje in duisternis toch weer contouren waarneemt.

    Ik denk dat ik eeuwig niks meer zie. Hoe lang ik ook staar. Het leven kan niet zonder lied. Net zoals Jhilani niet zonder gitaar.

    Zou er eeuwig verdriet kunnen zijn? Of zijn tranen na een tijdje drooggehuild? En loop je door kuilen als ware het spiegelstrak asfalt. Of nog beter: zoab, dan loopt het water in een oogwenk weg. Kun je tot in den treuren lachen of mag dat niet van je jezelf?

    Ik zou wel willen weten of ze eeuwen later nog stambomen maken. Mij tegenkomen en vertellen op middagen als deze. Dat er een Leny is die mij tot leven wekt. Van ogenschijnlijk vergaan tot springlevend, fantasievol in vlees en bloed zie ik grootvaders op kades staan. Zwaaiend als boten aanmeren, als onbekende bodem jouw grond wordt. Je hoopt dat jouw boom groeien kan.

    Verhalen van Tante Lien. Mooie verhalen om Nederlands-Indië in Nederland te zien. Pijlsnel baaien na elkaar. Schoon in grote onderbroeken. Gewoon dat gaatje aan de voorkant zoeken.

    Eeuwig alleen, grote kracht als je mag leven van jezelf. Want: als je gedwongen ergens moet zijn…dat is ook niet fijn. Als het even niet opschiet, het leven in het rood. Bedenk dan: we hebben altijd nog het bord op schoot.

    Of bloot in de regen; wát een zegen om vrijheid te kennen. 


    KLIK HIER OM NAAR ALLE BLOGS TE GAAN